«قهر»

در آمد از در
بیگانه وار سنگین تلخ
نگاه منجمدش
به راستای افق مات در هوا می‌ماند
نگاه منجمدش را به من نمی‌تاباند
عزای عشق کهن را سیاه پوشیده
رخش همان سمن شیر ماه نوشیده
نگاه منجمدش خالی از نوازش و نور
نگاه منجمدش کور
از غبار غرور
هزار صحرا از شهر آشنایی دور
نگاه منجمدش
همین نه بر رخم از آشِتی دری نگشود
که پرس و جوی دو نا آشنا در آن گم بود
نگاه منجدش را نگاه می‌كردم
تنم از این همه سردی به خویش می پیچید
دلم از این همه بیگانگی فروپاشید
نگاه منجمدش را نگاه میکردم

 
چگونه آن همه پیوند را ز خاطر برد ؟
چگونه آن همه احساس را به هیچ شمرد؟
چگونه آن همه خورشید را به خاک سپرد؟
 در این نگاه
در این منجمد در این بی درد
مگر چه بود که پای مرا به سنگ آورد؟
مگر چه بود که روح مرا پریشان کرد؟
به خویش می گفتم
 چگونه مي برد از راه یک نگاه تو را؟
چگونه دل به کسانی سپرده‌اي که به قهر
 رها کنند و بسوزند بی گناه تو را
نگاه منجمدش را نگاه می‌كردم
چگونه صاحب این چهره سنگدل بوده‌ست
دلم به ناله در آمد که
ای صبور ملول
درون سینه اینان نه دل
که گل بوده‌ست

تا هميشه , تا فردا فرصتهاي بعد, به تو فكرمي كنم

به خانه مي آيم ومي دانم, ساز تمام ساعتها, به نام تو كوك مي شود

پس به دل نگير، ديدي اگر بي خداحافظي از تو دور شدم

قرار نيست در كوچه هاي بعد از غروب, با تو نباشم

تا فرداو تا فرصتهاي بعد به تو فكر مي كنم , تا عمر نيمكت چوبي

اينها نتيجة تقدير من بود ،آغاز با تو بود تقصير من نبود ،

فكر نكن دلم برايت تنگ نمي شود ،فكر نكن نمي شود ببينمت ،

يعني نمي خواهم ببينمت . ببين نگذاشته اند با نخواسته ايم كلي فرق دارد ،مي سپارمت به باراني كه عصر خنك آن پنجشنبه باريدو تو از مشرق گذشتي ،

اتفاق آشنايي مي سپارمت به آن دو ستاره كه ديگر مال ما نيست ،به تمام زيباها ،برو زيبا .

سرنوشت را نمي شود از سرنوشت ... خداحافظ

اين روزها, همه مي گويند, آفتاب گردان شده ام 

لا به لايِ اين لحظات, بيا ببين چگونه پيچيده ام. چگونه به تهوع بر اين همه دلداگيِ جواني  - 

از بلوغِ بارور تا فرتوتيَتِ اين عشق هايِ

 يكي از پسِ ديگري - تن داده ام.

هر شبم شبي است متوهم ,تو در تو ,

هوايِ باز نرسيدن ,

انجماد و شكستن هايِ  غروري خيالي,

ديوار ,فرو افتادن و در انتها قابِ عكسي خالي,

به خنده ام مگير, زيبا ,تو لا اقل به خنده ام مگير.

(صبور)

چه مي تاراند از من ترس افتادن به پايت را؟

حضور تو

چه مي رقصاندم تا شام ناميراي يلدا گونة جشن نوازشها ؟

نوازشهاي تو، دستان تو

چه ما را مي كشد تا قهقراي نيستي، تاريكي ظلمانيِ حسرت؟

نگاه بي تفاوت، ديده نا مهربان تو

چه ما را مي كشاند تا فراسويِ خيالي دور ، تا بي نشانهاي عبور ؟

كوچه باغ پر اقاقي و

سر انگشتان من، لمس سرانگشتان تو

چه تصويري از اين پيوستگي با تو، كه بسپارم به ذهنِ جاري شبها؟

شب ِپنهان به روز ديدگانِ تو

چه مي پيمايَدَم در سر شبانگه تا سحر گاهان شود آيا ميسر باز ؟

تلاقي نگاه من ،حضورِ روبروي تو

و مي داني چه مي سوزاندم هر لحظه در زندان سينه قلب چون كوه استوارم را ؟

كه مي دانم نمي داني،

 كلام آخرين تو ، خداحافظ،